غلبه بر موانع حمل و نقل فعال


مردی با ژاکت قرمز روی دوچرخه با کوله پشتی

حمل و نقل فعال دارای مزایای مهم زیست محیطی ، بهداشتی و اقتصادی است. ترویج شیوه های حمل و نقل فعال ، از جمله پیاده روی ، دوچرخه سواری و ویلچر یا کالسکه سواری ، می تواند فعالیت بدنی را افزایش دهد ، از نظر اقتصادی به نفع افراد و جوامع باشد و در کاهش آلودگی هوا کمک کند.

در برخی مناطق ، حمل و نقل فعال می تواند به طور کامل جایگزین استفاده از وسایل نقلیه موتوری شود. با این حال ، بیشتر اوقات ، فعالیت بدنی را می توان با ماشین یا وسایل نقلیه عمومی جایگزین کرد تا بخشی از سفرها را جایگزین کند. با این حال ، مشارکت در حمل و نقل فعال در جوامع شهری ، حومه ای و روستایی بسیار متفاوت است. این تفاوت تا حد زیادی به موانع شخصی ، محیطی و فرهنگی مربوط می شود که مانع جذب حمل و نقل فعال می شود. تشویق مردم به استفاده از روش های حمل و نقل فعال مستلزم آن است که این موانع را شناسایی کرده و برطرف کنیم.

یکی از موانع حمل و نقل فعال ، در دسترس بودن منابع و زیرساخت ها در جامعه برای واقع بینانه شدن آن است. به عنوان مثال ، شاخص تناسب اندام آمریکا شامل Walk Walk است که بر اساس این که چگونه می توانید کارهای خود را به صورت پیاده انجام دهید ، بر خلاف نیاز به ماشین. شهرهای بزرگ معمولاً نمرات پیاده روی بالاتری نسبت به شهرهای کوچکتر دارند که تراکم کمتری دارند و بعید است به پیاده روها ، مسیرهای دوچرخه سواری و حمل و نقل عمومی دسترسی داشته باشند.

سایر عوامل م theثر بر تصمیم پیاده روی و دوچرخه سواری شامل دسترسی و شرایط پیاده روها ، مسیرهای دوچرخه سواری ، پیاده روهای چند منظوره و انواع وسایل حمل و نقل عمومی است. همچنین وجود پارکینگ و انبار دوچرخه و تغییر مکان و دوش از موانع مهم احتمالی است. دسترسی به این منابع می تواند تصمیم گیری پیاده یا دوچرخه را برای شما آسان کند.

یکی دیگر از موانع حمل و نقل فعال ، ایمنی واقعی و قابل درک است. زیرساخت ها و فرهنگ در برخی از شهرها ایمنی بیشتری را برای عابران پیاده و دوچرخه سواران تضمین می کند ، بنابراین مرگ و میر عابران پیاده کمتر و افراد و خانواده ها فعال تر هستند. شهرداری هایی که فاقد پیاده رو ، مسیرهای دوچرخه سواری ، تقاطع های ایمن و روشنایی کافی هستند ، مطمئناً مشارکت کمتری در تردد فعال خواهند داشت. از آنجا که “ایمنی در تعداد” وجود دارد ، مکانهایی که پیاده روی و دوچرخه سواری بیشتر رایج است ، به طور کلی ایمن تر هستند زیرا رانندگان بیشتر از حضور آنها آگاه هستند. وقتی دوچرخه سواران و عابران پیاده کمتر دیده می شوند ، لازم نیست رانندگان اینقدر مراقب باشند ، بنابراین ایمنی بیشتر نگران کننده است.

فرهنگ جامعه می تواند مانعی برای حمل و نقل فعال باشد. در مکانهایی که حمل و نقل عمومی معمولی وجود دارد و از وسایل حمل و نقل عمومی استفاده می شود ، مردم به احتمال زیاد خودروهای خود را در خانه گذاشته و با پای پیاده یا با دوچرخه به محل کار یا اوقات فراغت خود می روند. متأسفانه ، بسیاری از مردم متوجه می شوند که جامعه آنها از حمل و نقل فعال پشتیبانی نمی کند ، نه به دلیل نبود زیرساخت و نه به دلیل نگرش شهروندان. تقریباً تعداد کمی از افراد عادت به حمل و نقل فعال را شروع یا حفظ می کنند در صورتی که هنجارها یا سیاست های جامعه به طور گسترده آن را نپذیرند و از آن حمایت نکنند.

عوامل شخصی نیز می توانند یک عامل محدود کننده باشند. اعتقاد فرد به مزایای سلامتی ، زیست محیطی و اقتصادی ممکن است بر تصمیم او برای مشارکت در حمل و نقل فعال تأثیر بگذارد. زمان اضافی برای پیاده روی یا دوچرخه نسبت به دوچرخه سواری نیز مانعی است ، اما جالب است بدانید که اکثر مردم زمان مورد نیاز برای سفرهای فعال را بیش از حد برآورد می کنند. آمادگی جسمانی و توانایی طی مسافت های طولانی تر با پای پیاده یا دوچرخه نیز می تواند مشکل ساز باشد ، مخصوصاً اگر رفت و آمد شامل تپه ها باشد. ترکیبی از پیاده روی با وسایل نقلیه عمومی برای سفرهای طولانی تر یا استفاده از دوچرخه کمکی برقی می تواند شدت را کاهش داده و آن را دلپذیرتر کند. اگرچه حمل و نقل فعال تقریباً همیشه ارزان تر از رانندگی است ، اما هزینه دوچرخه و سایر تجهیزات می تواند برخی از آنها را در ابتدا محدود کند. اشتراک دوچرخه و مشوق های مالی برای خرید دوچرخه می تواند این نگرانی ها را کاهش دهد. در نهایت ، آب و هوا می تواند عامل مهمی باشد. آب و هوای گرم ، سرد یا بارانی می تواند به طور معقولی تردد فعال را محدود کند ، به خصوص اگر از لباس حرفه ای استفاده می کنید.

بسیاری از این موانع را می توان با آگاهی از مزایای سفر فعال ، در دسترس بودن زیرساخت ها ، منابع برای حمایت از پیاده روی و دوچرخه سواری و نکاتی در مورد ایمن تر و راحت تر حمل و نقل فعال برطرف کرد. حمایت از تغییر سیاست ها و محیط ساخته شده می تواند تلاشی م effectiveثر باشد. آموزش رانندگان ، عابران پیاده و دوچرخه سواران در مورد قوانین راهنمایی و رانندگی و ایمنی می تواند به تغییر فرهنگ کمک کند. و بالا بردن مشخصات حمل و نقل عمومی ، پیاده روی و دوچرخه سواری در رویدادهای اجتماعی “خیابان باز” می تواند آگاهی را افزایش داده و حمل و نقل فعال را عادی کند. در نهایت ، گسترش دسترسی به حمل و نقل فعال می تواند جوامع را عادلانه تر ، سالم تر و اقتصادی تر کند.

نویسنده: Brian B. Parr ، Ph.D. ، FACSM ، ACSM-CEP ، University of South Carolina Aiken

دیدگاهتان را بنویسید