زندگی با آلزایمر – برخی فراموشی ها یکی از قسمت های معمول پیری است


زندگی با آلزایمر – برخی فراموشی ها یکی از قسمت های معمول پیری است

زندگی با آلزایمر - برخی فراموشی ها یکی از قسمت های معمول پیری است

سعی شده است علائم آلزایمر به صورت مرحله ای طبقه بندی شوند. مرحله بندی راهی سریع برای اندازه گیری پیشرفت بیماری آلزایمر ارائه می دهد ، اما سیستم هایی که علائم آلزایمر را نشان می دهند فقط راهنمایی هستند. به عنوان مثال ، از دست دادن حافظه می تواند به آرامی یا سریع پیشرفت کند و برخی ممکن است از تغییرات شدید شخصیتی رنج ببرند.

با این وجود ، مرحله بندی علائم آلزایمر نشان می دهد که چگونه بیماری در بیمار پیشرفت می کند. علائم آلزایمر را می توان به صورت خفیف ، متوسط ​​یا شدید طبقه بندی کرد. برخی از متخصصان پزشکی از یک سیستم سه لایه ساده برای مرحله بندی بیماری آلزایمر استفاده می کنند: زود ، میانی و دیر.

دقیق ترین سیستم مرحله بندی علائم آلزایمر را به هفت مرحله تقسیم می کند:

مرحله 1: فرد هیچ گونه اختلال آشکار شناختی یا از دست دادن حافظه ندارد و توانایی تصمیم گیری کلی را دارد.

مرحله 2: فرد دچار افت شناختی جزئی می شود و شروع به فراموش کردن جزئیات کوچک مانند محل قرارگیری کلیدهای ماشین ، عینک یا کتاب می کند.

مرحله 3: کاهش شناختی می تواند قابل توجه باشد. افراد دیگر متوجه از دست دادن حافظه می شوند. در این مرحله ، علائم آلزایمر از نظر بالینی قابل تشخیص است.

مرحله 4: فرد شروع به فراموش کردن رویدادهای اخیر و جزئیات شخصی می کند. تصمیم گیری رو به افول است. به نظر می رسد او از نظر اجتماعی عقب افتاده است.

مرحله 5: از دست دادن حافظه ادامه دارد. توانایی تصمیم گیری تضعیف می شود. فرد در انجام برخی کارهای روزانه به کمک نیاز دارد.

مرحله 6: توانایی تصمیم گیری به شدت مختل می شود. فرد نیاز به مراقبت مداوم دارد. تغییرات شخصیتی ممکن است رخ دهد.

مرحله 7: شخص نمی تواند هیچ تصمیمی بگیرد ، به محرک ها پاسخ نمی دهد و نمی تواند حرکات را کنترل کند. شخص اغلب سکوت می کند.

صرف نظر از مرحله ، برخی از بیماران آلزایمر ممکن است لحظاتی از وضوح را داشته باشند که در آن چهره ها را تشخیص داده ، نام آن چهره ها را روشن کرده و خاطرات را روشن می کند. اغلب این لحظات وضوح بو بوها ، صداها و صداهای آشنا ایجاد می شود.

علائم بیماری آلزایمر در مراحل میانی

علائم بیماری آلزایمر متوسط ​​می تواند بین دو تا ده سال طول بکشد تا علائم به آخرین و شدیدترین مرحله خود برسد. حافظه کوتاه مدت دائماً رو به زوال است: حفظ حقایق ، نام ها یا اخبار جدید به طور فزاینده ای دشوار می شود.

حافظه بلند مدت نیز رو به زوال می رود. مشکلات حافظه بلند مدت شامل فراموشی رویدادهای شخصی ، شماره تلفن هایی است که در طول سالها ثابت مانده اند و سایر حقایق بلند مدت.

تخریب حافظه بلند مدت منجر به سوء جهت گیری مکان و حافظه آدرس می شود. بیمارانی که در مرحله میانی بیماری آلزایمر هستند ممکن است به طور همزمان در مناطق آشنا از دست بدهند. حافظه بلند مدت به طور کامل از بین نمی رود ، اما واضح است که ماندگاری طولانی مدت در حال افزایش است.

عملکرد شناختی و توانایی تفکر انتزاعی در این دوره همچنان در حال کاهش است. ریاضیات ، خواندن و سایر مهارتها در حال افزایش است. مشکلات زبان و کاهش حفظ کلمات بیشتر مشخص می شود و توانایی افراد را برای معاشرت محدود می کند.

نوسانات خلقی می تواند در این مدت بدتر شود. نوسانات خلقی می تواند شامل دوره های مشکوک ، عصبانیت ، توهم یا عجیب باشد. برخی از افراد دچار توهم می شوند یا رفتارهای اجباری مانند چرخاندن بازوهای خود را انجام می دهند.

برای انجام کارهای روزانه به کمک نیاز است. اکثر مردم می توانند غذا بخورند و بسیاری از فعالیت های دیگر را انجام دهند حتی اگر علائم آلزایمر آنها تشدید شود ، اما ممکن است در لباس پوشیدن یا حمام کردن به کمک نیاز داشته باشند. همچنین نظارت لازم است تا از سرگردان شدن یا گم شدن افراد جلوگیری شود.

با پیشرفت بیماری آلزایمر ، کنترل عضلات شروع به بدتر شدن می کند. این می تواند به عنوان اسپاسم عضلانی وجود داشته باشد ، اما می تواند شامل بی اختیاری روده یا مثانه نیز باشد. مراقبین می توانند توصیه ها و نکاتی را برای مقابله با بی اختیاری مثانه در کبد با بی اختیاری ادراری بیابند.

مرحله آخر بیماری آلزایمر: علائم و عوارض

علائم آلزایمر در مراحل پایانی نشان دهنده اختلال گسترده در عملکرد شناختی است. بیمار نمی تواند بدون کمک پرستار تمام وقت زنده بماند. در این مرحله ، نه تنها باید علائم مستقیم آلزایمر مورد توجه قرار گیرد ، بلکه مراقب باید از عوارض جانبی احتمالی دارو ، افسردگی و سایر عوارض آگاه باشد.

علائم آلزایمر در مراحل پایانی

بیماری آلزایمر در مراحل آخر حتی از ساده ترین کارها نیز جلوگیری می کند. فرد مبتلا کاملاً به مراقب غذا ، پوشاک ، مراقبت های بهداشتی و سایر نیازهای روزانه وابسته است.

در این لحظه اختلال حافظه تقریباً کامل شده است و ممکن است اختلال در مهارت های زبانی این باشد که فرد ساکت است. طبیعت خواب می تواند مختل شود و هماهنگی ماهیچه ها به قدری مختل می شود که راه رفتن ، نشستن یا صاف نگه داشتن سر برای اکثر افراد زیاد است.

بی اختیاری ، یبوست و شکستگی استخوان

بی اختیاری مثانه یکی از عوارض شایع مراحل پایانی بیماری آلزایمر است. مراقبین می توانند با برنامه ریزی سفرهای منظم حمام ، حوادث بی اختیاری را کاهش دهند. اطلاعات بیشتر در مورد بی اختیاری را می توانید در اینجا پیدا کنید

زندگی با بی اختیاری ادرار

یبوست می تواند مشکل ساز باشد. اطمینان از تغذیه مناسب برای افراد مبتلا به آلزایمر دشوار است و عدم تعادل تغذیه ای می تواند منجر به یبوست شود. حرکات روده ای باید کنترل شود تا یبوست زودتر درمان و درمان شود.

شکستگی استخوان یک عارضه شایع است. کنترل ماهیچه ها به شدت مختل است ، بنابراین زمین خوردن ، جراحت و شکستگی استخوان شایع است. از آنجا که بیمار مبتلا به آلزایمر نمی تواند درد ناشی از سقوط را تشخیص دهد ، مراقب باید معاینه فیزیکی فرد را برای علائم شکستگی استخوان انجام دهد.

عوارض جانبی دارو: گلوکوم و تشنج

علاوه بر عوارض جسمی مانند شکستگی استخوان ، مراقب باید از عوارض جانبی دارو مطلع باشد. اگر علائم آلزایمر با داروهایی مانند داروهای ضد افسردگی درمان می شوند ، مراقبین باید از عوارض جانبی احتمالی مانند گلوکوم ، تشنج ، یبوست یا بی اختیاری اگاهی داشته باشند.

عوارض جانبی مانند گلوکوم و تشنج باید با دقت بررسی شود. معاینات منظم چشم خطر آسیب به گلوکوم را کاهش می دهد. تشخیص تشنج می تواند دشوار باشد ، زیرا هماهنگی عضلات در حال حاضر به شدت مختل شده است.

در مورد عوارض جانبی دارو با پزشک خود مشورت کنید تا بدانید چه چیزی در انتظار شماست و هرگونه عوارض جانبی را فورا گزارش دهید.

سایر عوارض بیماری آلزایمر

زندگی با آلزایمر - برخی فراموشی ها یکی از قسمت های معمول پیری است

بیمارانی که در مراحل پایانی بیماری آلزایمر قرار دارند ممکن است دچار زخم بستر (زخم دیکابیتوس) ، عفونت مجاری ادراری ، تب مکرر شوند که با مصرف آنتی بیوتیک ها و سپتی سمی از بین نمی روند. بیماران مبتلا به آلزایمر ممکن است در بلع مشکل داشته باشند ، که می تواند منجر به ذات الریه آسپیراسیون شود و ممکن است غذا را به طور کامل رد کرده و منجر به کاهش سریع وزن شود.

افسردگی و اضطراب در مراقبین

از نظر احساسی ، بیمار ممکن است نسبت به مراقب دچار سردرگمی یا خصومت شود. افسردگی و اضطراب در بین مراقبین شایع است. اضطراب و افسردگی می توانند علائم زوال عقل را در افراد مسن ایجاد کنند ، و از آنجا که اکثر بیماران آلزایمر همسر خانواده مراقبین هستند ، مراقبین نیز می توانند علائم شبیه آلزایمر را نشان دهند.

علاوه بر افسردگی و اضطراب ، مراقبین ممکن است از عصبانیت ، احساس گناه و استرس مراقبت نیز غرق شوند. مراقبین باید زمان استراحت داشته باشند: زمانی را برای خود در نظر بگیرند در حالی که مراقبان حرفه ای از اعضای خانواده خود مراقبت می کنند.

بیمارستان می تواند در آخرین مراحل بیماری آلزایمر تسکین بسیار لازم را ایجاد کند. اگر شما مراقب بیماری آلزایمر هستید ، درباره مراقبت از خود در بین مراقبین بیشتر بخوانید.



Source link

دیدگاهتان را بنویسید