روشی نوین در مدیریت پسماند با بسترهای دیجیتال – خبرگزاری مهر ایران و اخبار بین الملل



به گزارش خبرنگار مهر، یکی از بزرگترین معضلات زیست محیطی امروز، حجم بیش از حد زباله است. بر اساس آمار فائو، در سراسر جهان یک سوم مواد غذایی تولید شده برای مصرف انسان به هدر می رود که بالغ بر 1.3 میلیارد تن در سال است. علاوه بر این، میزان کربن مصرفی مواد غذایی حدود 4.4 گیگاتن دی اکسید کربن در سال است که نزدیک به میزان کل تولید گازهای گلخانه ای است.

اگرچه تولید ضایعات غذایی در تمام مراحل زنجیره تامین مواد غذایی در کشورهای در حال توسعه اتفاق می افتد، مراحل آخر (مثلاً مصرف خانگی) بیشترین تولید زباله را تشکیل می دهند.

به عنوان مثال، مارتینسن و همکاران (2012) گزارش کردند که بخش هتلداری و هتلداری در چهار کشور اسکاندیناوی (دانمارک، فنلاند، نروژ و سوئد) سالانه 680000 تن ضایعات غذایی تولید می کند. داده ها نشان می دهد که کشورهای توسعه یافته بیشتر از کشورهای در حال توسعه مصرف می کنند.

گزارش تحقیقات فائو حاکی از آن است که میزان غذای مصرفی برای رسیدن به 800 میلیون فقیر در جهان کافی است. به عنوان مثال: اندونزی دومین تولید کننده ضایعات غذایی در جهان است که سالانه 13 میلیون تن ضایعات غذایی تولید می کند که با این میزان ضایعات غذایی می تواند غذای 28 میلیون نفر را تامین کند.

بر اساس گزارشی که توسط پژوهشگاه فضای مجازی تهیه شده است، ایران نیز جزو کشورهایی است که سالانه درصد زیادی از مواد غذایی تولید شده را هدر می دهد. بر اساس برآوردهای فائو، روزانه 134 کیلوگرم غذا در ایران هدر می رود.

تخمین زده می شود که 35 درصد از محصولات کشاورزی تولید شده در ایران هدر می رود. بر این اساس از 100 میلیون تن محصولات کشاورزی تولیدی در کشور سالانه 35 میلیون تن دور ریخته می شود. این رقم معادل غذای 15 میلیون نفر است. در این زمینه می توان به 30 درصد ضایعات نان، 25 تا 30 (تا 50) درصد ضایعات میوه و سبزیجات، 10 درصد ضایعات برنج، 25 درصد ضایعات خرما و … اشاره کرد. سهم ایران از کل ضایعات غذایی جهان در هر سال 2.7 درصد است.

چه مقدار پول در کشورهای مختلف به دلیل ضایعات مواد غذایی از دست می رود؟

طبق گزارش فائو، هزینه مستقیم ضایعات مواد غذایی سالانه یک تریلیون دلار در سراسر جهان است. به عنوان مثال: اندونزی حدود 13 میلیون تن در سال تولید می کند و زیان اقتصادی این کشور 2 میلیارد دلار برآورد شده است. تحقیقات صنعت نشان می دهد که ضایعات مواد غذایی فرصتی 18 میلیارد دلاری برای خرده فروشان مواد غذایی است و خرده فروشان می توانند به ازای هر 1 دلار هزینه شده برای کاهش ضایعات مواد غذایی، به طور متوسط ​​5 دلار درآمد کسب کنند.

بررسی نمونه های موفق استفاده از بسترهای دیجیتال در رابطه با مدیریت پسماند

پیشرفت تکنولوژی چیزی است که انسان نمی تواند به زور یا انتخاب آن را ادامه دهد. با این سوالات، چشم انداز استفاده از پلتفرم های دیجیتال در مدیریت محیط زیست چیست؟ و در آینده چقدر می خواهد؟ کار او تا کجا پیش خواهد رفت این سوال است دارد دارد دارد دارد دارد دارد تا به حال داشته است دارای اثر قدرت دارد تا در جهان پدید آمده است؟

در ادامه نمونه هایی از دستاوردها و تحقیقات کشورهای مختلف در زمینه استفاده از رسانه های دیجیتال و اینترنت اشیاء در مدیریت و بازیافت پسماند به شرح زیر مورد بررسی قرار می گیرد:

1. مدل های کسب و کار مبتنی بر طبقه:

در مثال اول، بررسی شده است که چگونه مدل‌های تجاری می‌توانند به پایداری محیط‌زیست کمک کنند، زیرا ضایعات مواد غذایی چالشی برای رشد پایدار شرکت‌های فعال در بخش خدمات غذا در کشورهای در حال توسعه است.

یافته‌ها نشان داده‌اند که شبکه ارزش (کاربر، تولیدکننده و شبکه پشتیبانی) و ارزش پیشنهادی پایدار (اقتصادی، زیست‌محیطی و اجتماعی) عناصر کلیدی برای پرداختن به پایداری در بسترهای تجاری هستند.

پلتفرم‌های دیجیتال (مانند برنامه‌های کاربردی وب و سیستم‌های گزارش‌دهی داخلی) فرصت‌های زیادی را فراهم می‌کنند که شامل استفاده کارآمدتر از منابع طبیعی و راه‌هایی برای کاهش هزینه‌های مرتبط با زباله است. با این حال، مطالعات تجربی کمی روی پلتفرم‌های دیجیتال به دلیل جدید بودن و دسترسی به داده‌های مرتبط دشوار است.

در کسب‌وکارهای پایدار مبتنی بر بنیاد، ارزش‌های پیشنهادی با جنبه‌های اقتصادی، زیست‌محیطی و اجتماعی پایداری مرتبط هستند. یافته ها نشان داده است که جنبه اقتصادی بر کاهش هزینه ها، درآمدزایی از ضایعات، افزایش دیده شدن شرکت ها و برندهای رستوران ها و یافتن مشتریان جدید متمرکز است.

بعد زیست محیطی تمرکز بر استفاده بهتر از منابع طبیعی است، زیرا کاهش گازهای مضر برای محیط زیست ناشی از ضایعات، جنبه اجتماعی را به سمت تعادل و انصاف برای گروه های مختلف ذینفع و افزایش آگاهی نسبت به موضوع مواد غذایی سوق می دهد. زباله در جامعه

2. بازیابی ضایعات مواد غذایی

مثال زیر راه حل مقطعی جدیدی است که برای حل مشکل ضایعات مواد غذایی در اندونزی بررسی شده است.

نتایج به‌دست‌آمده در این مطالعه نشان می‌دهد که هنوز افراد زیادی در اندونزی هستند که در خط فقر زندگی می‌کنند و توانایی مالی برای خوردن روزانه غذا را ندارند، از سوی دیگر، اندونزی از نظر مصرف سرانه غذا در رتبه دوم قرار دارد. این راه حل جدید مبتنی بر پلت فرم برای کمک به توزیع غذا در اندونزی از طریق کارآمدتر کردن آن و ایجاد دسترسی مستقیم به غذا برای کودکان فقیر و سوء تغذیه ایجاد شده است.

3. پلت فرم اینترنت اشیا برای هدایت بازیافت در شهر هوشمند

مثال دیگر استفاده از بستر اینترنت اشیا برای تشویق بازیافت در یک شهر هوشمند است. شهرها به منبع پایان ناپذیر داده های خروجی تبدیل شده اند که پس از پردازش به اطلاعات مفیدی برای تصمیم گیری و بهبود فرآیندهای انجام شده در آن تبدیل می شوند. در این مجموعه از فرآیندها، فرآیندهای بهینه سازی روش های جمع آوری زباله نشان داده شده است.

این اطلاعات همچنین می تواند اقداماتی را برای تشویق شهروندان به ایجاد زباله های جامد ایجاد کند. بنابراین در این نوع پلتفرم ها، بستر اینترنت اشیا بر اساس مدل چیزهایی ارائه می شود که می توان با خرید، تجزیه و تحلیل و تصمیم گیری برای تشویق بازیافت زباله در شهر، فرصت ایجاد بهترین جاده ها را داشت. برای جمع آوری زباله بر اساس وضعیت ظروف

گروه کشاورزی دیجیتال و منابع طبیعی مرکز تحقیقات فضای مجازی در پایان این گزارش تاکید کرده است: استفاده از پلتفرم های دیجیتال می تواند ما را در دستیابی به مدیریتی سریع و در دسترس برای تمامی زباله های مرتبط به ویژه پسماند مواد غذایی یاری دهد.

در ایران یکی از علل مشکلات زیست محیطی عدم آگاهی جمعی و استفاده نادرست از خدمات اکوسیستمی است. بنابراین با استفاده از بسترهای دیجیتال می توان آموزش های زیست محیطی را در مناطق شهری و روستایی در بین جوامع محلی افزایش داد، زیرا دسترسی به اینترنت در اکثر مناطق ایران امکان پذیر است و استفاده از پیاده روها بسیار راحت تر خواهد بود. وی می تواند از آن در شهرها استفاده کند، مردم را از دانش تفکیک زباله از مبدا، کاهش تولید زباله و از سوی دیگر بازیافت و کمپوست زباله آگاه کرد.

در جوامع روستایی و با حضور افراد آگاه و باتجربه ارائه اطلاعات و آموزش نحوه کار با پلتفرم های دیجیتال برای حفاظت و صیانت از ارزش های طبیعی و چهار منطقه حفاظت شده در مجاورت روستاها می تواند کاهش یابد. خسارت وارده به این مناطق و ایجاد کسب و کار پایدار برای این روستائیان.

به عنوان مثال از طریق پلتفرم های دیجیتال می توان گردشگری اکوسیستم (حفاظت اجتماعی و محیطی) را گسترش داد و برای جوامع محلی و ذینفعان درآمدزایی کرد و از سوی دیگر بین سلامت و محیط زیست برای انسان ارتباط برقرار کرد.